zondag 16 maart 2014

Commitment

Een blog beginnen en dan een commitment maken aan je scriptie waar bijna alles voor moet wijken. Qua planning niet mijn beste strategische keuze. Gelukkig zijn keuzes nooit definitief. Ik zal de komende tijd dus wat minder bloggen zodat ik mijn scriptie kan schrijven en dat vermaledijde papiertjes eindelijk kan halen.
Het is een rocky road gebleken tot nu toe waarbij mijn stemming per minuut bijna veranderd (eventuele -d en -t fouten moeten jullie me maar vergeven). Het ene moment loopt alles vlekkeloos, stromen de woorden mijn pen uit en is er bijna euforie. Het andere moment slaat de depressie genadeloos toe en doemen de existentiele vragen op. Voordat ik het weet is er dan weer een dag voorbij.

Positief is dus dat ik een commitment gemaakt heb. Met dank aan J. heb ik een schema opgesteld waarbij ik elke week een deadline heb en waar de deadline der deadlines gesteld is op week 26. Een deadline die me met vreugde en doodsangst aanstaart. Uiteindelijk kom het allemaal goed, uiteindelijk komt het allemaal goed, uiteindelijk komt het allemaal goed. Mijn mantra tijdens mijn existentiele dagen. Dat is een voordeel van de meeste platitudes, er zit een kern van waarheid in, uiteindelijk komt het allemaal goed.

Zondag heb ik mijn lieve neefje J. en nichtje S. gezien (andere J., het zou heel raar zijn om deadlines betreffende mijn scriptie te bepalen met een bijna 7-jarige jongen). Ook mijn moeder en zus waren van de partij, heel fijn. Niets werkt beter tegen die sluimerende depressie dan twee kinderen te zien waar de levenssprankel vanaf druipt en waar je samen een ijsje mee kan delen.
De zaterdag daarvoor was er een dansfeestje georganiseerd door J. (de scriptie-J, volgt u het nog mensen), zo heerlijk om de muziek door je hele lijf te laten sijpelen en de muziek je lijf mee te laten voeren.

Zoals je ziet, de gemoedstoestand fluctueert. Gelukkig maar, bij fluctuatie zijn er ook goede dagen. Mede gesponsord door de lentezon die me verwarmde tijdens het werken aan scriptie en het lezen van verstilde casussen waar het verdriet verkillend werkt.

PS: Zit ik zo mijn best te doen positief te eindigen, eindigt het toch met verdriet. Een vrolijk liedje dan maar.

zaterdag 1 maart 2014

Cadeautje

Cadeau voor mezelf omdat ik het waard ben en mijn haar danst.

zondag 16 februari 2014

Koen

Na een week van spanningen, obstakels, overwinningen en energiek gehaast door de dagen heen is vrijdagochtend, als ik wakker word, de batterij leeg. Met een moe, zwaar lijf en een hoofd vol oorlog strompel ik de uren door tot de dag verdwijnt en de nacht de stad en mij omhuld en onderdompelt in verstilde duisternis.

Hoewel de zaterdagochtend mij afleiding brengt en er een wapenstilstand tot stand is gekomen, zijn er aan de grenzen korte oplevingen met hier en daar wat geweersalvo's. Ik draag mijzelf naar de bar waar ik afgesproken heb om naar de 1500 meter mannen op de Olympische Spelen te gaan kijken.

Ik kijk, maar ik zie niets. Mensen praten tegen me maar niets dringt echt door. Alles kaatst af op mijn verdoofde lijf. Tot Koen Verweij moet schaatsen en er een knopje in mij omgaat. Ik kijk en zie, luister en hoor en ik verdwijn in de rit. Ik hoor mezelf hem toeschreeuwen en aanmoedigen. Mijn hart racet en de adrenaline raast door mijn lijf. De verdoving trekt op en mijn lijf leeft weer. Koen wint zilver en is teleurgesteld. Ik was verdoofd en werd weer wakker.

woensdag 12 februari 2014

Een meisje - Toon Tellegen

Een meisje

Ze wacht
Nee, denkt ze, ik wacht niet,
ik dans.

Ze danst
Ze danst met lange, ranke passen
langzaam en aandachtig.
Ze houdt haar ogen dicht,

ze danst door deuren en door ramen
en door lange, rankmoedige dagen
hout, glas en uren vallen in splinters rond haar neer

en telkens als ze niet meer kan
en bijna, bijna valt
denkt ze: ik?
ik val niet, ik dans.

Toon Tellegen

dinsdag 11 februari 2014

Overpeinzingen en dat soort dingen

Terwijl ik mijn best zit te doen op een stuk over depressie betrap ik mezelf erop dat ik dat niet wil schrijven. Wat ik daadwerkelijk wil, is schrijven over hoop en troost. hoe kleine dingen de dag kunnen veranderen. Hoe dat ene liedje of die ene glimlach net de dag wat draaglijker maakt of het een gouden randje geeft. Over gedachten en overpeinzingen die mijn hoofd bevolken. Gevoelens die mijn hart en ziel overstromen. Die gewaarwordingen wil ik niet (altijd) voor mijzelf houden maar ergens kwijt. Voor mezelf als een soort van "It gets better"s en "It is better"s. En misschien heeft iemand anders er ook nog iets aan.

Dus is het antwoord een blog. Die is er nu. Een onbeschreven blad en het is aan mij om die te gaan beschrijven. Ik weet niet wat er op dit blog komt te staan. Het begindoel is dus hoop en troost en wat er verder in mij huist, maar zoals je weet is een begindoel geen garantie voor wat er op je pad komt. Het is een reis die nog een onbekende bestemming heeft maar ik hoop onderweg van alles te verzamelen en dat met je te delen.



Met dank aan de verdubbeldame voor het helpen bij het aanmaken van dit blog.

Hoort! - Bløf & Nielson (Katy Perry - Roar Cover)